آشنای غریب

سخن از غربت و تنهایی شما چه سخت و دشوار است،

و قلم را یارای آن نیست که این حقیقت تلخ را بنگارد؛

آخر مگر می‏توان باور کرد...

کسی که تمامی کائنات، آسمانها و زمین و زمان به خاطر او برپاست؛

اویی که اگر نبود زمین اهلش را فرو می‏برد؛

اویی که تمامی موجودات به یمن او روزی می‏خورندو بر سر خوان او نشسته‏اند...

آیا می شود که او هم ناشناخته و غریب بماند؟!

مگر ممکن است آن که موعود همه انبیاء و اولیای الهی است

و همه چشم‏انتظار آمدنش هستند، به دست فراموشی سپرده شود؟!

مگر می‏شود منتقم خون خدا همچون خود او غریب و مظلوم باشد؟!

ای کاش ابر تیره غیبت کنار می‏رفت و خورشید وجودتان آشکار می‏شد.

ای کاش ندبه و ناله آنان در روزهای جمعه به پایان می‏رسید

و دیگر کسی با اشک چشم نمی‏نالید که:

«أین استقرّت بک النّوی»

ای کاش ناله «عزیز علیّ أن أری الخلق ولاتری» را دیگر سر در نمی‏دادیم،

ای کاش صبح جمعه‏ای می‏آمد و ندای «أنا بقیّة‏اللّه‏» شما بلند می‏شد

و همه دنیا را فرا می‏گرفت که همین پایان غربت و تنهایی شما می‏شد.

اما برای غربت شما همین بس که بعضی از شیعیان از این غربت شما غافلند

و تازه باید برایشان ثابت شود که شما نیز غریب و تنها هستید

و این نشانه غریب الغربایی شماست.

آخر این صفت را هم از جدتان حسین(ع) به ارث برده‏اید.

اگر او در روز عاشورا ندای « هل من ناصر ینصرنی » را سر داد و جوابی نشنید و به شهادت رسید،

شما هم در طول سالها بلکه قرنها است که این ندای غریبانه را هزاران بار سر داده‏اید،

اما لبیکی نشنیده‏اید و اعمال زشت و کردار بد ما روح و روان شما را آزرده و اشک شما را جاری کرده،

و این غم درون سینه‏تان، به مانند این است که شما را هزاران بار به شهادت رسانده باشند.

در روز عاشورا حر به ندای جدتان حسین(ع) لبیک گفت که آن هم در حقیقت این حرّ نبود که لبیک گفت،

بلکه مولایش حسین(ع) بود که او را برگزید و در یک نگاه با دل و قلبش چنان کرد

که شد حر و آزاد شد از تعلقات دنیا.

مولاجان!

چه می‏شود شما هم نگاهی به ما کنید و ما را برای یاری و نصرت خود برگزینید

و سعادت همیشگی و ابدی را به ما هدیه نمایید!

هر چند که هیچ لیاقتی در خود نمی‏بینم...

اما باز هم این شعر را می خوانم که :

ای سلیمان موری آمد بر درت

رد مکن او را به جان مادرت