الا خورشيد عالم تاب اربـــــــــــــاب
قرار هـردل بـيـتـاب اربــــــاب
نه تنها من که ديـدم آفرينـــــــــــــش
تورا ميخواندت ارباب اربـــاب
به هر ابري که افتد چشم مســــــــــتم
از او بارد شراب ناب اربــــاب
توآن بوديکه هر شب بر درتـــــــــــو
گدايي ميکند مهتاب اربــــــاب
من آن در را که غيرازاودري نيسـت
کنم با قـلـب دقـلـبـاب اربـــــاب
به ياد چشم تو بيمارم امشــــــــــــــب
طبيب آور سرم بشـتاب اربــاب
اگر چه ريزه خوارم باز گــــــــــويـم
بيا امشب مرا درياب اربــــــاب
به بيداري اگر قابل نباشــــــــــــــــــم
مرا امشب بيا در خواب اربـاب
چـوشمـعـي در هواي دیــدن تــــــــو
دلم شد قطره قطره آب اربـــاب
ز چشمانم از اين چشم انتـظــــــــاري
چه کرد هم اشک هم خون آب ارباب